Κωνσταντίν Μπέσκοφ, ο αρχιτέκτονας του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου

Όταν κάποιο ρητορικό ερώτημα τεθεί επί τάπητος στο δυτικό κόσμο και θέσει ποια χώρα αποκάλυψε το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο, η έστω το ανακάλυψε πρώτη, η απάντηση που θα δοθεί, από τα 2/3, θα είναι και η λανθασμένη, ότι αυτή ήταν η Ολλανδία, ωστόσο, αυτή που το εφηύρε πρώτη ήταν η Σοβιετική Ένωση, ενώ μαζί με αυτή συμβολή είχε και η μεγάλη Ουγγαρία του μεγάλου Πούσκας. Σαν χτες 18 του Νοέμβρη του 1920 γεννήθηκε ο αρχιτέκτονας, αλλά και προπάτορας του σύγχρονου ποδοσφαίρου Κονσταντίν Μπέσκοφ.

Τζακ Κέρουακ, ο νονός του beatnik movement

Ο Κέρουακ ήταν οπαδός της αυθόρμητης πρόζας, ενώ οι επιρροές του από τον Ντοστογιέφσκι, τον Μπρεχτ, καθώς και τους Ισπανόφωνους ομότεχνους του από την γειτονική Λατινική Αμερική, ήταν κάτι παρά πάνω από εμφανείς. Από θεματικής πλευράς, το έργο του εκτείνεται σε διάφορα ετερόκλητα πεδία όπως η Ανατολική πνευματικότητα, η τζαζ, η ελευθεριάζουσα ιδιοσυγκρασία των ινδιάνων της νότιας Αμερικής, ο Βουδισμός και το Ζεν, σε πολλές περιπτώσεις η ιρασιοναλιστική μεταφυσική φιλοσοφία του κατά τρία χρόνια νεότερου Περουβιανού Κάρλος Καστανιέδα και η ναρκοκουλτούρα ως παράδοση των εκεί ιθαγενών, η φτώχεια και τα ταξίδια.
Παρά τα όλα σχεδόν ετερόκλητα παραπάνω χαρακτηριστικά που προσπαθούσαν να γεφυρώσουν τον φιλοσοφικό υλισμό και τον ντετερμινισμό με τον μεταφυσικό ιρασιοναλισμό, δημιουργώντας ένα νέο δυϊσμό(που ουδέ μια σχέση είχε με τον προγενέστερο Αριστοτελικό), τόσο ο Κέρουακ, όσο και οι σύγχρονοι του, μέσα από το beatniks movement, το τελευταίο θεωρείται από τους ειδικούς, ότι παρότι δεν έδωσε κανένα ένα νέο ύφος στην αμερικανική λογοτεχνία και ποίηση, ωστόσο ανακάτεψε ολοσχερώς την τράπουλα στην μέχρι τότε απόλυτα συντηρητική Αμερικανική κοινωνία, όπου το πάνω χέρι είχαν οι Πάστορες και οι Επιχειρηματίες, η λεγόμενη «Ηθική Χριστιανική Πλειοψηφία».
Το beatniks movement του οποίου, προκάλεσε μια γενικευμένη και άνευ επιστροφής ηθική ρωγμή στην Ευαγγελική ηθική, αποτέλεσε μαι γενικότερη πολιτισμική εξέγερση ενάντια στις κοινωνικές συμβάσεις της συντηρητικής κοινωνίας της δεκαετίας του ’50, του ’60, αλλά ακόμα και σήμερα δημιουργεί διαρρήξεις στις παρυφές των νεοσυντηρητικών μετώπων που ανασυντάσσονται με τους όρους της εποχής.

Η εκρηκτική πένα του Κορτασάρ

Παρότι είναι περισσότερος γνωστός για το Κουτσό του 1963, το οποίο συγκαταλέγεται στα κορυφαία έργα της λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής, τα διηγήματά του, τα θεατρικά του και τα ποίηματα του είναι αυτά που λέμε της πρώτης γραμμής. Όχι μόνο επηρέασε πολλούς λογοτέχνες στην πατρίδα του, αλλά και σε ολόκληρη την Αμερικανική Ήπειρο, ενώ συγκαταλέγεται στις βασικές και σημαντικές προσωπικότητες του Λατινοαμερικάνικου Μπουμ, ενός λογοτεχνικού κινήματος της δεκαετίας του 1960 και του 1970.

Ποιοι παράγοντες καθόρισαν την Κυπριακή Τραγωδία

Από την εποχή του Ραμσή του Β΄ (σύμφωνα με τις πηγές της εποχής), υπήρχε ο σχεδιασμός της διώρυγας του Σουέζ (όχι με αυτή την ονομασία), σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, υπάρχουν επίσης ενδείξεις για τις συγκρούσεις που προέκυπταν ενίοτε. Ειδικά όμως, αυτή που αφορούσε τα σχέδια του Δαρείου για απρόσκοπτη και ανεμπόδιστη ναυσιπλοΐα και μεταφορά εμπορευμάτων προσωπικού κλπ, ήταν ξεκάθαρη σύμφωνα με τον μεγάλο ιστορικό της αρχαιότητας.
Για να μην μακρηγορούμε, να υπενθυμίσουμε ότι τα ίδια σχέδια είχε και ο Λουδοβίκος ο 14ος, για την κατάκτηση της μέσης ανατολής, από την Γαλλική Αυτοκρατορία που ταλαντεύονταν ανάμεσα σε αυτήν και το Γαλλικό Έθνος Κράτος, αλλά σε κάθε περίπτωση, ήταν μια καραμπινάτη αποικιοκρατική δύναμη.
Για την ιστορία να πούμε εδώ πέρα ότι το έργο κατασκευάστηκε στις 25 του Απρίλη του 1869, και άνηκε μέχρι το 1875 στην κοινοπραξία Ισμαήλ Πασά και των Γάλλων κατασκευαστών, ωστόσο είχε αρχίσει η σιωπηρή αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου την ανέλαβαν οι Βρετανοί για κάμποσα χρόνια.
Για την ιστορία να σημειώσουμε επιπλέον εδώ πέρα, ότι όποτε και όταν η περιοχή, είτε άλλαζε χέρια, είτε άλλαζε το ιδιοκτησιακό καθεστώς της διώρυγας, είτε νοερά άλλαζε κάτι στην Αίγυπτο, ολόκληρη η περιοχή βρίσκονταν σε αναβρασμό και σε περιπέτειες επιφέροντας,προκαλώντας και πυροδοτώντας ανεξέλεγκτες εξελίξεις, τεράστιες ανταλλαγές πληθυσμών, προσφυγικό εντός, η εκτός συνόρων ενός έθνους-κράτους και απρόβλεπτα δραματικά γεγονότα, τα οποία συνήθως πλήρωναν τα βατράχια.

Ο συνθέτης της γερακίνας

Ο «απόκληρος γιος της γερακίνας», που γύρισε και όργωσε την χώρα με το μπουζούκι του, ξεκινώντας από τη Θεσσαλία, πηγαίνοντας μετέπειτα στην Αθήνα για να σπουδάσει νομική, αλλά ακολούθησε την μεγάλη του αγάπη το τραγούδι, που στην περίοδο της κατοχής βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και στο διάσημο ουζερί του, που έγινε και ταινία από τον Μ. Μανουσάκη το 2015, αποτέλεσε σταθμό καταγραφής των ωραιότερων του συνθέσεων. Μέτρησε τη νεότερη ιστορία της πατρίδας μας, με τους δείκτες του ρολογιού της Ταβέρνας του, που δεν μπαινόβγαιναν μόνο άνθρωποι της αντίστασης, συνθέτοντας τις συνεφιασμένες Κυριακές μιας εποχής γεμάτης από καταχνιά και καταγράφοντας τα πιο μελαγχολικά και τραγούδια γεμάτα από αγανάκτηση, εγκατάλειψη, λάθη και αχαριστίας, πνιγμένα μέσα σε ατομικά και κοινωνικά συναίσθημα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις με συμβολική αντιστασιακή και πατριωτική ιστορική σημασία και καταγραφή.

Ένας Phil(ος) λιγότερο

Αν δεν υπήρχε ο Phil Spector, δεν θα γνώριζε κανείς σήμερα ονόματα όπως οι θρυλικοί Bob B. Soxx & the Blue Jeans, The Beatles, The Teddy Bears, Tina Turner, Bruce Springsteen στο Born to Run, Ramones, The Beach Boys, The Crystals, The Velvet Underground, The Ronettes, Dusty Springfield, John Lennon, ABBA, συνεργάστηκε με τον Brian Eno και φυσικά όταν περνούσε απ΄το χέρι του έκανε και τα εξειδικευμένα αριστουργηματικά θαύματα του.

Ο Βιβάλντι του Σινεμά δεν μένει πια εδώ

Ο Βιβάλντι του σινεμά, δηλαδή ο σκηνοθέτης των τεσσάρων εποχών με τους ομώνυμους τίτλους, μας αποχαιρέτησε και άφησε την παρακαταθήκη του με εικόνες και καρέ που δεν σβήνουν απ΄τη μνήμη των απανταχού σινεφίλ, που δημιουργούν αμφιβολίες και αναπάντητα ερωτήματα για το αν το βέλος του χρόνου είναι μη αναστρέψιμο για τέτοιους δημιουργούς. Αλήθεια τι άλλο θα μπορούσε να δημιουργήσει στο μέλλον, ένας μεγάλος αλλά νέος κινηματογραφιστής του ύψους του Kim Ki-duk, κανείς δεν μπορεί να εικάσει και να απαντήσει με σαφήνεια ακόμα. Παρότι από σήμερα 11/12/2020, έπαψε η καρδιά του να χτυπάει και να είναι στην ομήγυρη του κινηματογραφικού κόσμου ως φυσικό πρόσωπο, η κατατεθειμένη και αποτυπωμένη δυναμική της απεικονιστικής του αρτιότητας είναι πραγματικά ολοζώντανη, τόσο ως παρακαταθήκη για τον κινηματογραφικό ιστορικό του μέλλοντος, όσο και αυτόν που δεν τον κατανόησε ποτέ.